بسم رب الشهدا والصدیقین

پنجشنبه ۵/۵/۸۶ ساعت ۹ صبح از ضلع غربی قطعه ۲۹ گلزار شهدای بهشت زهرا (س) عبور میکردم ، در میان دهها شهید گمنام به مزار سردار شهید درویش علی شکارچی رسیدم . مات و مبهوت شدم گویی این شهید ، که از فرماندهان لشگر ۵۷ لرستان بوده است از گمنامان آن قطعه بسیار گمنام تر و تنها تر است ، زیرا آنطور که ویترین بالای سر او نشان میدهد سالهای سال است که کسی بر سر مزار او نیامده .

عجیب آنکه ما در روزگاری زندگی میکنیم که بیت المال مملو از ثروت میباشد تا آنجا که ما سراغ داریم ، برخی از مسئولین دفتر های کارشان را با صد میلیون و دویست میلیون تومان تزئین میکنند و در خانه های میلیاردی مسکن گزیده اند .از فقرا و لشگر بی کاران و دختران و پسران سی ساله ای که توانایی مالی برای ازدواج ندارند گذشتیم . ای آقایان مسئول حداقل به فکر ولی نعمتان خود باشید که به خاطر این نظام جان و هستی خود را فدا کردند ، کافی است نگاهی به وصیت نامه شهید درویش علی شکارچی بیاندازید تا عظمت و رشادت او را در یابید آن وقت به این سوال پاسخ دهید که چگونه پاسدار حرمت خون شهیدان و ادامه دهنده راه آنان و انتقال دهنده فرهنگ آنها به نسل جوان خواهید بود ، آن وقت است که باید به فرزند شهید حق بدهید به جای آنکه قلب کوچکش از استعمار و ظلم جریحه دار شود باید از شما مسئولین بی مسئولیت و بی کفایت جریحه دار گردد.

 راستی در غیاب پدران و مادران شهدا و پر کشیدن آنها به ملکوت اعلی چه کسی مسئول رسیدگی به امور گلزار شهداست ، تا گرد فراموشی را از روی عکسها و مزار آنها بزداید .؟!!!

شهید درویش علی شکارچی در سال ۶۵ به شهادت رسیده است و مزار او به این شکل در آمده ، اگر سری به قطعات ۳۳ ، ۳۹ ، ۱۷و ۲۱بزنیم که مربوط به شهدای پیش از انقلاب از سال ۵۱ تا بهمن ۵۷میباشد آنگاه متوجه خواهیم شد ، که مسئولین ذیربط هیچگاه و هیچگاه ذره ای به تربت پاک این شهیدان« که زیارتگاه عاشقان و عارفان میباشد » حتی فکر هم نکرده اند. شهدای گروه ابوذر ، شهدای منصورون ، شهدای مهدیون ، حماسه سازان عاشورای لویزان شهدای ۱۷شهریور و شهدای ۲۲بهمن ۵۷. . .

خدایا ما را به خودمان وا مگذار