شهید قلب تاریخ است

درود بر حسینیان زمان ومرگ بر یزیدیان

golzare-shohada — Sat, 02 Jan 2010 05:37:18 GMT

مردم مومن و ولایت مدار ایران این تنها پرچم داران تشیع در عرصه گیتی بار دگر خروشیدند ودرخشیدند و خفاشان یزدی زمان را مثل همیشه ناکام کردند وپوزه امریکا و اسراییل بویژه ایادی داخلی استکبار را بخاک مالیدند واین همه بخاطر ان است که حسینی بدنیا امده اند حسینی زیسته اند وانشاالله میخواهند حسینی بروند و تاآخرین نفس پرچمی را که خمینی برفراشته و خامنه ای عزیز نگهداشته برافراشته خوا هند داشت چرا که عاشوراییند.

برخی از شعار های روز چهار شنبه ۹/۱۰/۸۸در اجتماع میلیونی عاشوراییان در میدان انقلاب اسلامی تهران:

مرگ بر شیطان بزرگ امریکا

مرگ بر اسراییل نامشروع

مرگ برمنافق بی حیا

لعن علی عدوک یا حسین خاتمی و کروبی و میرحسین

تاجر ورشکسته برگرد به باغ پسته

وصدها شعار جدید در حمایت از رهبر عظیم الشان حضرت آیه الله خامنه ای حفظه الله تعالی مثل:

خامنه ای کوثر است دشمن او ابتر است

قابل ذکر است هم اینک تمامی کوچه ها و خیابانها ی شمال شهر تهران که طی هفت ماه گذشته عرصه مانور بچه قرتی های سگ باز و حرام خور های بی قید و بند و به تعبیر حضرت روح الله مرفهین بی درد شده بود اینروزها پر ازشعارهای اسلامی است و حرامیان بدنبال سوراخ موش میگردند.

همچنین به گزارش خبرنگار ما مومنین بویژه خانواده های معظم شهدا که در سطح گلزارهای شهدای بهشت زهرا(س) و امامزاده علی اکبر (ع)چیذر با آنها صحبت شده بسیار شاد و خو شحالند و از مردم میخواهند به همین صورت در صحنه باشند و هر توطئه ای را در نطفه خفه کنند.

آنها میگویند مردم باید در صحنه باشند و حضور نیروهای انتظامی با سپر وکلاخود چندان خوشایند نیست و باعث مظلوم نمایی منافقین و معاندین ضد دین میشود.

از آنجایی که این نا آرامیهاتنها از سوی قشر مرفه بی درد و ماهواره پرست شمال شهر تهران سرمیزند از تمامی ولایت مداران دعوت میشود بیشتر در سطح شمال شهر مانور داشته باشند مثل حرکت با شکوه کفن پوشان ورامین وقم در خیابان ولی عصر(عج )تهران.

درانتها به اطلاع میرساند حزب الله شمیران درصحنه حاضر است و بزودی امکان ارتباط شما با هسته مرکزی ان را اعلام خواهیم کرد و اولین همایش( اعتراض به هتاکی علیه مقدسات نظام اسلامی ) را یکشنبه ۱۳/۱۰ /۸۸ بعد از نماز مغرب و عشا در مسجد مهدیه واقع در دیباجی جنوبی با سخنرانی دکتر سراج مسوول بسیج دانشجویی دانشگاههای تهران برگزار خواهد کرد.

تنـــــها ره سعادت ایمان جهاد شهادت

اهانت معاندین به مقدسات محکوم است

golzare-shohada — Tue, 29 Dec 2009 12:09:18 GMT

والمرجفون فی المدینه فقتلوا تقتیلا...

اهانت جمعی معدود وخبیث از معاندین ضد دین به مقدسات بو یژ ه اصل اساسی ورکن رکین نظام یعنی ولایت فقیه را محکوم نموده و به محضر آقا بقیه الله تسلیت عرض مینماییم و باطلاع مومنین میرسانیم که شکمهای پراز حرام معاندین قدرت هر گونه بینایی وشنوایی را از آنها گرفته وشهوت آنها را به حیوانات درنده ای تبدیل کرده که جز با خون از دامان این کشورازاله نخواهند شد لذا ضمن حضور گسترده در راهپیمایی چهارشنبه در میدان انقلاب یکصدا از مسو لین می خواهیم به این آیه قرآن که خواهان قطعه قطعه کردن اراجیف گویان در شهر میباشد عمل نمایند که در غیر اینصورت مومنین به تکلیف شرعی خود عمل خواهند کرد.

الله اکبر لااله الا الله

محمد رسول الله

علی ولی الله

خامنه ای نایب بقیه الله

عاشورا-کربلا-سیدالشهداع-ازدیدگاه شهید سید مرتضی اوینی

golzare-shohada — Mon, 21 Dec 2009 12:33:18 GMT

بسیجی عاشق کربلاست و کربلا را تو مپندار که شهری در میان شهرها و یا نامی در میان نام هاست نه کربلا حرم حق است و جز یاران امام حسین (ع) را به آن راهی نیست. حب حسین ع سرالاسرار شهداست فاین تذهبون؟!!اگر صراط مستقیم میجویی بیا از این مستقیم تر راهی پیدا نمی شود حب حسین علیه السلام.جنگ بر پا شده بود تا ازجبهه های ما دروازه هایی به کربلا باز شود و شهدای ما خودرابه قافله عاشورایی سال ۶۱ هجری ابا عبدالله الحسین ع برسانند.

اگرراستش را بخواهید هنوز روز عاشورا به پایان نرسیده است...

تاسف می خورم از این که آمادگی شهادت نداشتم

golzare-shohada — Mon, 21 Dec 2009 05:05:18 GMT

گپ و گفت برنا با "سید محمد جوزی"، از مجروحین مسجد ارک ؛

باشگاه جوانی برنا / با این که تقریباً پنج سال از حادثه آتش سوزی مسجد ارک می گذرد، اما هنور هم اگر پای صحبت بازماندگان مجروحین آن بنشینی از این که توفیق شهادت در آن فضای روحانی و ایام محرم را نداشته اند، ناراحت و دلگیرند.

سید محمد جوزی یکی از همین آدم ها است که هر دو دست و کمرش در حادثه سوخت، اما وقتی صحبت از مجروحیت و درد و آتش می شود، می گوید نه در زمانی که سوختم و نه حتی بعد از آن هیچ دردی نداشتم. باور کردم که آتش دوست نیز مرهم است.

*چرا مسجد ارک را انتخاب کردی؟

شب پنجم محرم بود، من دوستی در زمان جنگ داشتم به نام شهید "محمد جواد تاجیک" که در عملیات بدر شهید شد و هنوز هم مفقودالاثر است.

شب پنجم محرم که واقعه ارک اتفاق افتاد، تقریباً بیست سال بود که از شهادت او می گذشت. شهید تاجیک دوست داشت که موقع عملیات با او باشم ولی توفیق حاصل نشد و من عقب ماندم. بعد از شهادتش به خواب من آمد و گفت چرا دیر کردی و ...

به همین دلیل، من همیشه به خاطر این که توفیق نداشتم با او باشم، ناراحت بودم و این احساس همیشه با ما بود که او دوست داشت، من با او باشم.

تا روز پنجم محرم که بعد از نماز صبح خوابم برد و شهید تاجیک را در خواب دیدم. با وجود این که من زمان جنگ در مراسم مسجد ارک حاج منصور شرکت می کردم و سال های سال بود که بعد از آن مجلس حاج منصور نمی رفتم اما آن روز احساس کردم باید برای عزاداری مسجد ارک بروم و انگار از من دعوت کرده بودند. تعبیر من این است که شهدا زنده اند و در تدبر امور عالم نقش دارند.

فکر می کنم که آنها می دانستند که راه کوچکی باز شده و شهید تاجیک آمده بود بگوید اگر آماده ای بسم الله، که متاسفانه من باز آماده نبودم.

*دقیقاً چه اتفاقی افتاد ؟ شما آن موقع کجا بودید ؟

غروب، موقع اذان مغرب، من مسجد ارک، درست پشت سر پیش نماز بودم. مسجد خیلی شلوغ بود، حتی حیاط هم مملو از جمعیت شده بود. نماز را اقتدا کردیم، رکعت دوم بود که سر وصدا شروع شد. اول فکر کردیم اتفاق خاصی نیست اما بعد صحبت از آتش شد و یک دفعه هم چیز شروع به سوختن کرد و با حجم جمعیت که آنجا بود واقعاً قیامتی برپا شد. شعله آتش که چندین متر به آسمان می رفت و به نقطه اشتعال رسیده بود و بچه ها زیر آن می سوختند.

فریاد الله اکبر و یا حسین هم بلند بود. حدود یک صد نفر شهید شدند و بیش از صد نفر هم سوختند. وقتی آتش را دیدم یاد جواد افتادم. حتی در جنگ هم این قدر از زنده ماندن نا امید نشده بودم چون دیدم آتش خیلی وحشتناک است.

درها هم چوبی بود اگر درها می سوخت چیز دیگری باقی نمی ماند. به سمت حیاط که رفتم پشت ترافیک پشت در بود گیر کردم. آتش از بالا، روی سر می ریخت و چون فقط سر مشخص بود خیلی ها از ناحیه سر و صورت سوختند. یک لحظه بالای سر جمعیت حرارت زیاد شد. من دستم را بالای سرم آوردم که نسوزد که جفت دستانم سوخت. یعنی آن قدر حرارت بالا بود که از فاصله چند متری پشت هر دو دستم سوخت. یک دوبار هم زیر دست و پا افتادم اما کاری نمی شد کرد.

یک لحظه چشمم را باز کردم دیدم زیر پا افتادم. فکر می کنم براثر خلا اکسیژن بود که به افراد حالت بیهوشی دست می داد. زیر دست و پا هم اصلاً راه خلاصی وجود نداشت.

*در آن زمان به چی فکر می کردید؟
خدا در لحظه آخر به هرکسی که می خواهد ببرد یک فرصتی می دهد که حرف دلش را بزند. آن لحظه من اول کمی اظهار ناراحتی کردم که چرا این قدر ناگهانی؟ من نمی خواهم این طوری از دنیا بروم. دوست دارم شهید شوم؟ این گفت و شنود وجود داشت. انگار یکی به من گفت دیگه چی می خواستی ماه محرم، مسجد خدا، زیر پرچم امام حسین چی بالاتر از این. بعد از آن کمی احساس آرامش پیدا کردم هنوز به هوش بودم. یک توسل کوچکی به حضرت رقیه داشتم که هیچ وقت یادم نمی رود. دعا کردم که کارم یک سره نشود. البته اینها همه برای خامی آدم است.

*فکر می کنید شهدای ارک ویژگی خاصی داشتند ؟

شهدای ارک فوق العاده بودند. من بعدها زیاد درباره آنها تحقیق کردم. اکثراً روزه بودند. بعضی ها حتی خرما در جیب داشتند و منتظر بودند بعد از نماز افطار کنند. واقعاً چنین جمعی و چنین فضایی خیلی کم پیش می آید. وقتی هم به هوش آمدم دیدم حدود سیصد نفر روی زمین افتاده بودند، بعضی ها شهید شده بودند و بعضی هنوز جان داشتند.

هیچ احساسی در مورد سختگی هایم نداشتم. نه آن موقعی که سوختم و نه آن موقعی که به هوش آمدم، سوزشی احساس نمی کردم. غیر از اینکه گریه ام گرفت و مطمئن شدم که شهادت واقعاً توفیق می خواهد و ما هنوز آماده نشویم و باید خودمان را آماده کنیم.

*به نظر شما چرا چنین حادثه ای اتفاق افتاد ؟
من خودم بعد ها خیلی در این مورد فکر کردم. برداشت شخصی من این است که اوضاع مملکت در آن زمان از نظر سیاسی به حد فاجعه ای رسیده بود و واقعاً بچه های حزب الهی و مذهبی به حالت یاس و ناامیدی رسیده بودند. انتخابات ریاست جمهوری نهم هم شش ماه بعد در پیش بود. فکر می کنم این صد نفر شهید که از بهترین جوانان ما بودند به این دلیل شهید شدند چون قرار بود اتفاق های مهمی پیش بیاید.
این که پرونده ریاست جمهوری سابق جمع شود و اینکه چه کسی بعد از او انتخاب شود هدیه اش خون این شهدا بود.

چرا به این نتیجه رسیدید؟
دلیلش این بود که من بعد از مداوای جراحتم برای این که ماشینم را بردارم دوباره به مسجد برگشتم. ساعت 12 شب بود و از اذان مغرب تقریباً پنج -شش ساعت گذشته بود. وقتی برگشتم دیدم شهردار وقت تهران و رئیس جمهور فعلی آقای "احمدی نژاد"، در صورتی که هیچ مسولیتی نداشت و مثل خیلی از مسئولین می توانست ازکنار این موضوع راحت بگذرد، آن جا ایستاده بود. تمام معاونینش را خواسته بود و دستور می داد تا فردا باید این جا درست شود، به مجروحان رسیدگی شود، رئیس سازمان بهشت زهرا را خواسته بود و می گفت یک جا را برای اینها اختصاص بدهید و همه را یک جا دفن کنید.

خلاصه همه این اقدامات در منظر عده بسیار زیادی از بچه های مذهبی و حزب الهی بود که شنیده بودند مسجد ارک آتش گرفته و برای کمک آمده بودند قرار داشت چون وقتی که آنجا رسیده بودند غیر از چند تا برزنت سوخته که چیزی نبود. کسی را که می دیدند شهردار بود که تا آن موقع شب گریه می کند و به داد مردم و بچه مذهبی ها می رسد و بعد هم در مراسم تشییع، سوم، هفت، رسیدگی به مجروحین را انجام می دهد. این شد که همه بچه مذهبی ها و هیاتی ها ظرف شش ماه که انتخابات شد همه می گفتند احمدی نژاد.

تحلیل من این است که این صد نفر را خدا گرفت در عوض یک دولتی به ما داد که وقتی سازمان ملل می رود با اللهم کل ولیک ... شروع می کند.
فکر می کنم که خدا این افراد را از ما گرفت و این دولت را با این مختصات به ما عنایت کرد و ما خدا را بسیار شاکریم. در هر حال خدا کار خودش را می کند و می خواست که این افراد را بگیرد و این دولت را به ما بدهد که به برکت این دولت هم در این چند ماه اخیر دست منافقین رو شده است.

این برای ما خیلی مهم است. ممکن است ما نان را هشتصد تومان بخریم این برای ما اهمیت ندارد. مهم این است که رئیس جمهوری می خواهیم که اول صحبتش دعای فرج بخواند، دولتی می خواهیم که به روستا ها سر بزند و حرف دل آنها را بشنود، ولو آن که نتواند برای آنها کار کند. این خواسته ماست.

*بعد از گذشت این سال ها چه حسی دارید که شهید نشدید؟
هم حس خوبی است چون متوجه شدم که شهدا هنوز به من توجه دارند و هم این که بالاخره ما هم لیاقت داشتیم که آنجا باشیم و بسوزیم اما تاسف می خورم از این که این آمادگی شهادت نداشتم. فکر می کنم اگر به آن حد مطلوب از معنویت رسیده بودم، اصلا آن جا چون و چرا نمی کردم می گفتم خدا را شکر. شهدای ما این طور بودند.

*اتفاق خاصی یا برخورد خاصی نیفتاد؟
من دو سه تا بیمارستان رفتم. به خاطر اینکه حجم کسانی که بیشتر آسیب دیده بودند زیاد بود ما که سرپایی تر بودیم چند تا بیمارستان رفتیم. واقعاً وقتی می فهمیدند که مجروحین در هیات بودند با دل و جان استقبال می کردند. مردم هم همین طور، فوراً مجروحین را سوار می کردند فقط به عشق امام حسین.

*چه چیز این اتفاق بیشتر از همه ناراحت کننده بود؟
این که بنیاد شهید این ها را جزو شهید حساب نکرد. حتی گفتیم نمی خواهد خدماتی به خانواده هایشان بدهید، فقط به احترام امام حسین و این که این شهدا رفته بودند برای امام حسین عزاداری کنند، حداقل اینها را شهید اعلام کنید که متاسفانه گوش کسی بدهکارنبود.

اولین همایش شهدای ترور پس از سی سال مظلومیت :

golzare-shohada — Sun, 20 Dec 2009 05:56:18 GMT

شهید محمد حسین فروغی که یک انسان متعهد و عاشق امام و شهیدان بود ، پس از تهدیدات مکرر ضد انقلاب اولین بار به دست پلید منافقین در سال ۱۳۶۰ به ضرب چند گلوله وحتی تیرخلاصی بشدت مجروح و مدتها تحت درمان بود . اما این ترور نافرجام هیچگاه ذره ای از عشق و ارادت او به امام شهیدان نکاست و همیشه در پاسخ به دوستانی که نگران او بودند می گفت : « پس از شهادت ، شهید بهشتی و یارانش دیگر زنده ماندن ما چه ارزشی دارد » سرانجام یکسال پس از اولین سوء قصد و دهها تهدید به تاریخ ۹/۳/۱۳۶۱ در محل کار خود که یک خوار وبار فروشی در خیابان معلم بود هدف رگبار تروریستها قرار گرفت و به صف شهیدان راه حق پیوست و سندی محکم بر اثبات این فرمایش امام خمینی (ره) شد که : « منافقین از کفار بدترند » وی چهل و پنج سال سن و ۴ فرزند داشت .

متنی که در بالا خواندید بخش کوتاهی از زندگی یکی از شهدایی است که توسط منافقین ملعون به شهادت رسیده است . منافقین نزدیک به ۲۰ هزار ترور بر علیه ملت بزرگ ایران ترتیب دادند که بیش از ۵هزار ترور منجر به شهادت فرزندان غیور این آب و خاک شد . خوشبختانه بعد از گذشت ۳ دهه از انقلاب اسلامی هفته گذشته اولین کنگره شهدای ترور در سالن سید الشهداء میدان ۷تیر برگزار شد که این جای بسی تشکراز فرزندان شهدای ترور که دست اندر کار این مراسم بودند دارد هم چنین از بنیاد شهید بخاطر همکاری خوب با این عزیزان تشکر نموده وپیشنهاد میگردد ضمن ادامه این حرکت انقلابی نسبت به پخش وسیع سی دی هایی که از جنایات منا فقین در این مراسم پخش شد بویزه برای اگاهی وبصیرت نسل جوان اقدام نمایند.

گزارشي از شب خاطره اي پاييزي بیایید به آسمان سری بزنیم

golzare-shohada — Sat, 19 Dec 2009 10:40:48 GMT

به نام خدا

متن پیش رو مصاحبه ای کوتاه و خواندنی از سید محمد جوزی است که دراین مراسم توسط خبرنگار روزنامه کیهان تهیه و تنظیم شده است .

زمان حدود سه بعدازظهر را نشان مي دهد. افراد زيادي در محوطه حوزه هنري تالار انديشه در حال رفت وآمد هستند كه بيشتر آنها را جوانان و نوجوانان تشكيل مي دهند.گروهي هم مسئول هماهنگي و تداركات هستند و سعي دارند با ايجاد نظم، علاقه مندان به برنامه را به داخل سالن دعوت كنند.
در برنامه شبهاي خاطره كه پنج شنبه اول هر ماه در حوزه هنري تالار انديشه برگزار مي شود، تعدادي از رزمندگان گردهم مي آيند تا با هم تجديد ديداري كنند و خاطرات روزهاي جنگ را براي كساني كه آن روزگاران را نديده اند به ديده بكشانند. مدعوين و علاقه منداني هم كه براي تماشاي برنامه آمده اند جمعيتي تقريبا يكدست هستند.
يكي از مدعوين برادر بسيجي «جوزي» است كه خاطراتش را اينطور بيان مي كند:در دي ماه ۱۳۶۶در ضلع غربي شهر مائوت، منطقه اي كوهستاني و بسيار صعب العبور قرار داشت كه رزمندگان در عمليات بيت المقدس ۲ توانستند اين منطقه را به تصرف خود در بياورند.
درقسمتي كه ما وارد عمل شديم لشكر ۱۰ سيدالشهداء و قسمتي از لشكر عاشورا وارد عمل شدند و از روي پل عبور كردند و مواضعي را به تصرف خودشان درآوردند.در ابتداي كار، تقريبا اوايل دي ماه كه در منطقه مستقر شديم هوا بسيار سرد و قسمتهايي از منطقه هم برف سنگيني نشسته بود. من به عنوان بسيجي در واحد طرح عمليات لشكر ۱۰ سيدالشهداء مشغول به خدمت بودم. چيزي حدود بيست روز ما براي شناسايي به پايين رودخانه رفتيم و برگشتيم. شهر مائوت در كنار رودخانه اي به نام «قلعه چولان» واقع شده بود و چون دشمن به ما ديد داشت هر شب هوا كه تاريك مي شد براي شناسايي مي رفتيم و قبل از طلوع آفتاب هم برمي گشتيم. ما تقريبا ۸-۷كيلومتر بالاتر از مكاني كه اين پل نصب شده بود قرارداشتيم و دشمن تصورش اين بود كه هر نيرويي كه بخواهد به آنها نزديك شود بايد از اين پل بگذرد. ولي ما جايي را براي عبور خودمان درنظر گرفته بوديم كه از پشت سرعراقي ها سر در بياوريم و به عقبه دشمن دسترسي پيدا كنيم و حالا براي عبور از اين پل، رودخانه خروشان كه در فصل زمستان بسيار پرآب و ارتفاع رودخانه با شيبي حدود ۷۰-۶۰درجه كه ما بايد پلي را نصب مي كرديم كه نيروهاي خودي از آن عبور كنند . طول پل حدود ۱۰۰ بود و معمولا ۵۰ متر از روي رودخانه ارتفاع داشت و عرض آن ۸۰ سانتيمتر بود و نيروهاي خودي بايد از اين پل عبور مي كردند و خودشان را از پشت به نيروهاي عراقي مي رساندند. بعداز شناسايي هاي متعددي كه شد ما امكان اينكه بخواهيم پل را در ارتفاع پايين تري نصب كنيم وجود نداشت و شيب آن گاها به ۹۰ درجه مي رسيد و براي نيروهاي رزمنده اي كه در آن موقع از مياندوآب در سرماي زمستان به طرف منطقه مائوت بيايند و از آنجا پياده كيلومترها شبانه راهپيمايي كنند و خود را به ارتفاعات «قميش» برسانند و از اين طريق جاده را ببندند، براي كساني كه براي بار اول به اين منطقه مي آمدند مسير بسيار سختي بود ولي براي كساني كه به منطقه آشنايي داشتند كمي راحتتر مي نمود. اين پيشنهاد نهايي بود و چاره اي نداشتيم. بعد از بررسي هاي متعددي كه شد بنده خودم داوطلب نصب اين پل شدم و به اتفاق برادر بسيجي شهيد «رامين عبقري» پاي كار رفتيم و يك شب تا صبح اين پل را نصب كرديم. خطر ديده شدن ما توسط دشمن و بدتر از آن سرما بود. ازطرفي براي نصب پل حتي نمي توانستيم از دستكش استفاده كنيم. از اين ۱۰۰متر حدود ۶-۵ متر مانده بود كه يكي از سيم ها پاره شد و پل به صورت واژگون درآمد و چيزي نمانده بود كه عمليات لغو شود ولي به كمك نيروهاي اطلاعات عمليات و بي سيم چي كه همراه ما بود و خيلي اصرار داشت كه تماس بگيرد و اعلام كند كه عمليات لغو شده ولي با مقاومت و مخالفت شديد من روبرو شد. من به نيروهاي اطلاعات - عمليات قول دادم كه اگر يكي- دوساعت به من فرصت بدهيد اين پل را تمام مي كنم كه خوشبختانه پل به حالت اوليه درآمد و شهيد «رامين عبقري» كه در عمليات بسيار سخت كوشي از خود نشان داد. ايشان جوان بسيجي ۱۸ ساله اي بود كه براي خود من هم هميشه مايه تعجب بود كه اين جوان ۱۸ ساله كه همه گونه رفاه و آسايشي در اختيارش بود چطور از جبهه سردرآورده و چطور به اين منطقه و به صورت داوطلب اين كار را نيز با اصرار فراوان گرفت و البته مزدش را هم كه شهادت بود از خداوند دريافت كرد. به هرحال پل به شكل اول در آمد و اولين گرداني كه موفق به حضور و عبور از روي اين پل شد گردان حضرت علي اكبر بود. در همانجا غاري بود كه حدود ۳۰۰ نفر از نيروها دراين غار تا شب مستقر شده بودند و بعد از عمليات ما ديديم كه نيروهاي عراقي كه بالاي سر ما قرارداشتند با كاتيوشاها دهانه غار را مورد هدف قرار مي دادند. تعدادي از بچه ها در درون غار مستقر شدند و فردا به طرف ارتفاعات حركت كردند و دشمن را غافلگير كردند و تعدادي از نيروهاي عراقي را به اسارت گرفتند كه نيروهاي آموزش ديده و كاملا ورزيده اي بودند. وقتي آنها را به عقب مي آورديم مي ترسيدند از اين پل عبور كنند چون ارتفاع آن بسيار زياد بود و خطر پرتاب شدن آنها داخل رودخانه بود. آنها وقتي مي ديدند كه نيروهاي بسيجي ما چطور از اين پل عبور مي كردند به ما مي گفتند كه اينها نيروهاي كماندويي هستند و تعليمات كماندويي ديده اند؟ به هرحال نيروهاي ورزيده عراقي مي ترسيدند كه از اين پل بگذرند ولي نيروهاي ما به راحتي از اين پل رد شدند و با دشمن پنجه در پنجه جنگيدند و درگير شدند و عده اي از نيروهاي عراقي كه خواب بودند به اسارت درآوردند.
¤¤¤
روحاني جواني را ديدم كه در زير آتش دشمن مشغول خاكريززدن براي بچه ها بود. به عنوان يك روحاني ۱۶ روز تمام براي بچه ها سنگر ساخت، حديث خواند و عرق ريخت.بعدها فهميدم كه بارها و بارها بدون دريافت حقوق ناچيز بسيجي به جبهه آمده است و اين آخرين ديدار ما با او بود. بعدها به راز زيبايي از زندگي و مرگش پي بردم. نامش «محمدباقر علمي» بود. طلبه مدرسه پنجمين آفتاب در قم. پنجمين فرزند خانواده بود كه جاودانه شد.
¤¤¤
بعداز آن سروده اي از «ميثم نجفي» توسط خود شاعر قرائت شد كه شنيدن آن خالي از لطف نيست:
«ابتدا خاطره اي را برايتان بازگو مي كنم و غزلي را كه در رثاي رهبر انقلاب گفته بودم و خواب ديدم كه اين شعر را در محضر ايشان مي خوانم.
چندسالي گذشت توفيقي حاصل شد كه شبي در كمال ناباوري در منزل شهيدي بوديم كه «آقا» به آنجا تشريف آوردند. از ايشان خواستم اجازه بدهند كه غزلي را كه تحت عنوان «ولايت عشق» برايشان سروده ام تقديم كنم. ايشان فرمودند مگر شما مي دانستيد كه من مي آيم. گفتم: عين اين واقعيت را من درخواب ديده بودم.»
و اما غزل:
شبي به ياد گل روي او سحر كردم
به عكس ماه دل آراي وي نظر كردم
به چهر يار مي ديدم غبار تنهايي
دراين حديث غم افزا، دو ديده تر كردم
شنيده بودم از آن استخوان در حلقوم
به قلب خويش ز غصه نيشتر كردم
كمي زغربت و مظلومي امامان را
ز گفته هاي دلش زهر بر جگر كردم
هزار دشمنش ار مي كنند قصد فتنه گري
به تيرهاي جفا سينه را سپر كردم
زبير و طلحه اگر تيغ كين به كف دارند
به جنگ غيرخودي تيغ ها خبر كردم
الا سلاله زهرا تو نيستي تنها
بضاعتم به دعا، دفع شر كردم
منم بسيجي و برگرد تو چو پروانه
زغيرتم همه اغيار در به در كردم
به يك اشاره انگشتت اي «ولايت عشق»
تمام هستي ام آماده خطر كردم
بدان اميد كه «ميثم» شود فدايي تو
هماره خويش مهياي ترك سر كردم
و اما خاطره اي كه ايشان به صورت قصيده براي حضار قرائت كردند.
مثنوي روزگاران
امشب از غم ميزباني مي كنم
ياد دوران جواني مي كنم
خاطراتم را مصور مي كنم
ظلمت دل را منور مي كنم
برفراز يادها پر مي زنم
روزگار خويش را سر مي زنم
روزگار مستي و دلدادگي
عشق بازي، بي دلي، آزادگي
روزگاران سربه داران خمين
عاشقان زاده زهرا، حسين
امشب اين غمباده رنگين مي كنم
مرهمي بر بغض سنگين مي كنم
من ز حلقوم تمام لاله ها
فاش مي گويم غم آلاله ها
من زبان لكنت پروانه ام
مانده اي از ره در اين ويرانه ام
كشف اسرار نهاني مي كنم
با قلم هم مهرباني مي كنم
من كيم جامانده اي از كاروان
در پي اين كاروان، با سر روان
هم قطاران ديده ها را تر كنيد
با من اينك ناله را از سر كنيد
هم قطاران آه من آه شماست
درد من از درد جانكاه شماست
راوي فتحيم و غوغا كرده ايم
عشق را در خون تماشا كرده ايم
عشق خونين، عشق بي سر، عشق ناب
عشق مجنون، عشق غلطان در تراب
خون دل، خون عطش، خون جنون
خون خونخواهان غائب تا ظهور
خون مظلوميت هابيل ها
زخم دار دشنه قابيل ها
ما محبت را تناول كرده ايم
ما به خون ياس ها گل كرده ايم
ياس ها تصوير عشق حيدرند
ياس ها گلبوسه پيغمبرند
ياسها احرام نيلي بسته اند
از فدك صورت به سيلي بسته اند
خاك را با ناله آذين كرده ايم
جبهه ها را مهد آئين كرده ايم
ما محبت را تناول كرده ايم
ما زخون ياس ها گل كرده ايم
ما خروش ناله هاي بي سريم
سينه سرخان ولاي حيدريم
دانش آموزان عشق و غيرتيم
درلباس اهل بيت عترتيم
وارث صدها ضمير خسته ايم
ميهماندار دل بشكسته ايم
ما بسيجي هاي بي سر ديده ايم
ارباً اربا نعش اكبر ديده ايم
فاتحان بدر و خيبر ديده ايم
قاسم و عباس پرپر ديده ايم
از عطش ما جرعه ها نوشيده ايم
حنجر خونين گل بوسيده ايم
حنجر خون خدا در كربلا
حنجر اصغر دبيح نينوا
كربلاي پربلا در قلب ماست
كربلا ني ناله هاي دردهاست
درد گفتم دردهايم تازه شد
سوز دردم بي حد و اندازه شد
ياد دارم روزگار درد را
جذبه شيران رزم آورد را
ياد دارم لاله هاي تشنه را
قامت در خاك و خون آغشته را
ياد دارم نخل هاي سوخته
كودكان چشم بر در دوخته
ياد سرداران نيلوفرنشان
سبزپوشان زمين و آسمان
دفتري بود و شهادت نامه اي
باده نوشان را مي و پيمانه اي
ياد باد آن روزگاران ياد باد
سرزمين لاله زاران ياد باد
ياد از آن پير قيامت خيز باد
ياد از آن چشمان سحرانگيز باد
يادباد از آن ابرمرد زمان
آنكه ويران كرد كاخ بت گران
آنكه مي در ساغر توحيد داشت
آنكه در دل ها گل اميد كاشت
ساقي مي خوارگان حق پرست
مي فروش باده ناب الست
آنكه مستان سوي او بشتافتند
بهر ياري سر زپا نشناختند
كاروان سالار خيل عاشقان
محي دين، نايب صاحب زمان
بعد از او بيچاره و حيران شديم
در غروب ماه سرگردان شديم
واي من غمباره باران شد دلم
سرزمين دشنه كاران شد دلم
باب تذوير و دورويي باز شد
لاف هاي هرزگي آغاز شد
پاي در قلب خداجويان زدند
آتشي كردند و بر ايمان زدند
هرچه با ما نفس بدكردار كرد
فتنه ها گر دشمن غدار كرد
گر زباطل حق شناسي مشكل است
گر به ظاهر سعي ها بي حاصل است
گر سياست را جدا خواهد ز دين
دشمن بيچاره در اين سرزمين
ليك تنها رمز پيروزي ولي است
مردمان را دست بيعت با علي ست
گر خميني امتي را وانهاد
گر قلم از دست روح اله فتاد
روح حق را جانشيني بر حق است
امتش را او ولي مطلق است
هركه را عشق خميني بر دل است
هركه را هجران رويش مشكل است
سيد مظلوم را ياري كند
در مسير قرب حق كاري كند
حال بايد اين كله قاضي كنيم
يا كه نفس خويش را راضي كنيم
بارها گفتيم كوفي نيستيم
در عمل معلوم گردد كيستيم
¤
و خالي از لطف نيست يادي كنيم از آن روح جاويد و آن سيد شهيدان اهل قلم كه چه زيبا گفت:
«جنگ برپا شده بود تا از جبهه هاي ما دروازه هايي به كربلا بازشود و شهداي ما خود را به قافله سال ۶۱ هجري اباعبدا... برسانند.»

صنوبر محمدی ( کیهان )

انگشت اتهام به سوی چه کسی است ؟!

golzare-shohada — Sun, 29 Nov 2009 11:55:18 GMT

در روزهای اخیر حادثه ای ناگوار دل بسیاری از دوستداران و همرزمان شهید سید مجتبی هاشمی فرمانده جنگهای نامنظم و همرزم شهید مصطفی چمران را سوزاند ، احتیاجی نمی بینم بخواهم وارد جزئیات این حادثه دلخراش بشوم ، اما نکته ای که باید خیلی کوتاه به آن بپردازم این است که ، سی سال پیش شهید سید مجتبی هاشمی جزو اولین کسانی بود که در روز های نخست تهاجم دشمن خود را به جبهه های نبرد رساند تا از جبهه اسلام و خاک ایران اسلامی دفاع کند و هیچ چشم داشتی هم به امکانات و پست هایی که متاسفانه امروز گریبان بسیاری از مسئولین ما را گرفته است نداشت ، او برای امثال من و ما رفت که برای امثال هاشمی همه جا میدان رزم و نبرد فی سبیل الله بود اما چیزی که تاسف آور است این است که ما حتی نتوانستیم بعد از سی سال امنیت او و خانواده اش را با همه امکانات به روزی که در دست داریم تامین کنیم و حال باید شاهد چنین اتفاقاتی بس ناراحت کننده باشیم . یقینا اگر سید مجتبی به شهادت نرسیده بود هرگز چنین سرنوشتی برای بازماندگانش رقم نمی خورد و اینجاست که باید گفت من و شمای مسئول انگشت اتهام را قبل از هر کس ، باید سوی خودمان بگیریم هر چند که او و خانواده اش رستگار خواهند بود .

اعتراض جانبازان به یک همایش نمایشی

golzare-shohada — Mon, 16 Nov 2009 06:22:59 GMT

عصر دیروز شهرداری تهران در سالن فرهنگی اجتماعی خانه مشق خیابان استاد معین همایشی با عنوان اثرات و آلودگی هوابر جانبازان شیمیایی برگزار کرد . این مراسم با تلاوت آیاتی از قرآن کریم آغاز و بنا بود سرود ملی کشورمان پخش شود که به دلایل خرابی بلندگو سرود پخش نشد .

مهندس هادی حیدرزاده، دبیر برگزاری همایش ، اولین سخنران این برنامه بود و علت برگزاری این همایش را بررسی مشکلات و محدودیت جانبازان شیمیایی در حوزه سلامت براثر آلودگی دانست و اینگونه عنوان کرد که شهرداری تهران برای رسیدگی به وضعیت جانبازان شیمیایی در شهر آلوده ای مانند تهران می خواهد برنامه هایی را به اجرا بگذارد و از این صحبت ها ...

سخنران بعدی سردار انصاری قائم مقام بنیاد شهید کل کشور بود که در کنار آقای بابائیان رئیس بنیاد شهید تهران بزرگ نشسته بود و با تشویق حضار که متشکل از جانبازان شیمیایی و خانواده هایشان و خبرنگاران بودند به پشت تریبون آمد و در مورد خدمات بنیاد شهید و برنامه های آتی این بنیاد سخنانی ایراد فرمودند .

سخنرانی انصاری برای حضار بسیار خسته کننده بود و این را می توان از چهره های خواب آلود جانبازان و سرفه های پی در پی آنان دریافت کرد . اما صحبتهای انصاری با دیگر سخنرانان مقداری تفاوت داشت و آن این بود ، به جای اینکه لب به طعنه بگشاید و دولت را تخریب کند از زحمات دولتمردان و خدمات آنها در این عرصه تشکر و قدردانی کرد و عملکرد دولت برای بهتر شدن وضعیت جانبازان را حقیقتا ارزشمند عنوان کرد .

بله صدایی که از هر گوشه به گوش میرسید صدای سرفه های شدیدی بود که از سینه سربازان حضرت روح الله بر می خواست ، صدای خس خس نفسهای آنان به راحتی به گوش می رسید ، بسیاری از جانبازان با کپسول های اکسیژن خود به آنجا آمده بودند .

بعد از سخنرانی قائم مقام بنیاد شهید کلیپی کوتاه از زندگی بعضی جانبازان شیمیایی به نمایش گذاشته شد که وقتی به چهره جانبازان شیمیایی و همسرانشان نگاه کردم اشک از صورت آنها روان بود ، من نمیدانم این فیلم را چرا برای این عزیزان پخش کردند ؟ آنها که درد چشیده هستند . مسئولین حاضر هم که از این فیلم ها و یا بهتر بگویم هر روز با این افراد سرو کار دارند ، به چهره مسئولین هم نگاه کردم اما هیچ تغییری در چهره آنان با دیدن این کلیپ ایجاد نمی شد می دانید چرا ؟ حال درد کشیده را درد چشیده می داند و بس .

در قسمتی از فیلم جانباز و شاعر دفاع مقدس حاج رحیم چهره خند اشعاری را که بارها و بارها با گوش خودم از او شنیده بودم را خواند ، اشعاری که هر بیتش بزرگی و رشادت رزمندگان و جانبازان ایران اسلامی را به رخ همگان می کشید .

هوای محیط سالن بسیار نامطبوع می باشد و ما که از نظر جسمی سالم بودیم به سختی نفس می کشیدیم وای به حال جانبازان شیمایی ، صدای سرفها همچنان به گوش می رسد و لحظه به لحظه بیشتر می شود .

جانبازی برای گفتن مشکلی که داشت خود را به ردیف جلو می رساند و در مقابل مسئولین بنیاد شهید زانو می زند و مسئولین بنیاد در حین پخش کلیپ و در تاریکی نسبی سالن مشغول به رسیدگی می شوند .

اما در این میان هر چه به دنبال مدیر کل روابط عمومی بنیاد شهید آقای سیاوش ره پیک می گردم او را نمی یابم ، بعد از پرسجو با خبر می شوم ایشان به سفر حج مشرف شده اند ، یادم می آید ایشان سال گذشته هم حج تشریف داشتند و باز به یاد می آورم که رئیس جمهور محترم به مسئولین دولتی امر فرموده بودند که هیچ مسئولی بیش از یک بار نمی تواند به حج مشرف شود ؟ حال ایشان با چه توجیهی و با چه سهمیه ای به این سفر الهی رفته اند الله اعلم . ؟البته مسئولین خدمتگزار و پیگیر می توانند رد سهمیه حج ایشان را از سایت منتسب به بنیاد شهید ( حیات ) بگیرند .

سخنرانان یکی پس از دیگری به روی سن آمدند ، اما سخنرانی که صحبتهایش برایم بسیار جالب بود خانم معصومه ابتکار عضو شورای شهر تهران بود از آنجایی که با سابقه و اندیشه خطی ایشان با خبرم حدس می زدم چه چیز هایی در پشت تریبون خواهد گفت و همانطور هم شد .

خانم ابتکار در سخنرانی خود از مترو و مشکلات پیش آمده بین دولت و شهرداری صحبت کرد که جای بسی تامل است و در ادامه عرایضشون تا توانست دولت را متهم و آن را ناکار آمد جلوه داد و اصلا هیچ اشاره ای به مشکلات جانبازان شیمیایی و برنامه های شورای شهر برای حل مشکلاتجانبازان نکرد و اصلا معلوم نبود هدف از دعوت ایشان چه بود . ؟؟؟

و فقط می توان اینگونه حضور ایشان را ارزیابی کرد ، که حضور ایشان بهانه ای بیش برای تخریب وجهه و زحمات دولت پرتلاش نبود .

در ادامه برنامه نوبت به تجلیل از جانبازان شیمیایی رسید اما این تجلیل حاشیه هایی در پی داشت که در جای خود خواندنی است .

در حین تجلیل همسرجانباز شیمیایی امید بیگی حاضر در مراسم با صدای بلند به مسئولین اشاره کرد و گفت : اگر بنا بر این است که تجلیل از جانبازان شود چرا از همه تجلیل نمی کنید ، همسر من هم جانباز شیمیایی است و حیدر زاده در جواب گفت : به علت کمبود جا ما نمی توانیم همه را دعوت کنیم و کسانی که برایشان دعوت نامه ارسال شده ، هدیه آنها که یک هزینه سفر به حج میباشد برایشان ارسال می شود .

در ادامه جانبازان حاضر یکی پس از دیگری ایستادند و از مشکلات خود و بی توجهی بنیاد شهید و دیگر ارگانها نسبت به آنها در اموری مانند تهیه دارو و غیره سخن گفتند . که مهندس حیدر زاده دبیر همایش اعلام کرد تهیه دارو و مشکلات شما هیچ ارتباطی به شهرداری ندارد . سوالی که برایم پیش آمده این است اگر بازگو کردن مشکلات جانبازان ارتباطی به شما ندارد پس هدف از برگزاری این همایش چه بود ؟ چرا با بودجه بیت المال که بخشهایی از آن توسط همین جانبازان به دست آمده مراسم می گیرید ؟ آن هم مراسمی که هیچ نفع و سودی برای این جانبازان که حتی از نفس کشیدن سالم محرومن ندارد.

یکی از جانبازان 70 درصد ( آقای کامران ) وقتی به روی سن آمد رو کرد به مسئولین و گفت : شما نمی خواید به فکر تجلیل از جانبازان باشید فکری برای محیطی کنید که در آن ، این برنامه را برگزار کرده اید که نمی توان در آن نفس کشید . در قسمتی از برنامه گروهی برای اجرای سرود محلی به روی سن آمدند که درست تقارن پیدا کرده بود با اذان مغرب ، این برنامه کمی شبیه به مجلس رقاصی بود که باعث شد بعضی از جانبازان صدایشان در آید و بگویند : الان وقت اذان است این چه برنامه است و مجلس را ترک نمایند ، و اینکه به گفته دوستانی که این صحنه را دیدند مسئولین بنیاد شهید هم مجلس را ترک می کنند . در پایان مراسم بنا بود بیانه ای قرائت شود که متاسفانه به دلیل جو متشنج برنامه آن هم کنسل شد .

به نقل از وبلاگ بهشت خوبان

۱۳آبان روز مرگ بر آمریکا

golzare-shohada — Tue, 03 Nov 2009 10:42:18 GMT

۱۳آبان روز مرگ بر آمریکا

الهم صل علی محمد وآل محمد

روی سنگ قبرم با خط درشت بنویسید

درود بر امام خمینی

مرگ بر دشمنان اسلام

مرگ بر آمریکا

شهید حمید رضا طاهری

فرزند محمد امین

ولادت : 1340

شهادت 1361

محل شهادت : شلمچه

عملیات رمضان

مزار شهید تهران گلزار شهدای بهشت زهرا(س)

قطعه 26 ردیف 32 شماره 23

وعده ما چهارشنبه ۱۳ آبان ساعت ۱۰ صبح مقابل لانه جاسوسی آمریکا

نگذاريم پيش کسوتان جهاد و شهادت در در پيچ و خم روزگار گم شوند

golzare-shohada — Sun, 11 Oct 2009 02:50:18 GMT

گفت و گوي شبکه خبری برنا با رييس اسبق خانه شهيد بهشت زهراي (س) تهران

محمد جوزي اهل تهران، جانباز، برادر دو شهيد و دو جانباز و از معدود رزمندگان دفاع مقدس است كه با گذشت چندين سال از ايام جنگ تحميلي همچنان خود را در حال و هواي انقلاب و جنگ تحميلي حفظ كرده است. به جرات مي توان گفت حاج سيد محمد جوزي بعد از جنگ تحميلي، تمامي زندگي خود را در طبق اخلاص گذاشته است تا اجازه ندهد ياد و خاطر شهيدان در پيچ و خم زندگي روزمره به دست فراموشي سپرده شود.

چهره تکيده و چروک هاي زير چشم حاج محمد نشان از سختي ها و ناملايمت هاي روزگار دارد و چشمان او حکايت هزار قصه اي از کرامات شهدايي است که در اين سال ها همنشين شب و روز او بوده اند.

با آنکه چند وقت پيش خبر برکناري جوزي با ۱۸ سال فعاليت در خانه شهيد بهشت زهرا، تيتر يک محافل خبري شد اما با تمامي اين حرف و حديث ها، خود را هنوز خادم شهدا دانسته و روزي چند ساعت را در کنار مزار شهدا مي گذراند.

رييس اسبق خانه شهيد بهشت زهرا کارشناس الهيات از دانشگاه تهران و داراي دو فرزند دختر است که آمنه دختر ۶ ساله وي گنجينه اي از سخنان شهيد آويني را در سينه دارد.

گفت و گوي زير حاصل گپ خودماني برنا با حاج محمد جوزي است که زياد هم به دلايل برکناري وي از مديريت خانه شهيد بهشت زهرا نپرداخته است!

کمي از سال هاي اول انقلاب برايمان تعريف کنيد.

در سال ۵۷ زنداني سياسي بودم. در آن سال ها در کنار شهيد مهدي شاه آبادي و بسياري از شهداي ديگر در کوران انقلاب و دفاع مقدس همسنگر بوديم و به فعاليت هاي سياسي مي پرداختيم. بعد از انقلاب هم جزء کميته بودم و در سنگر امر به معروف و نهي از منکر و فعاليت هاي ديگر مربوط به کميته حضور داشتم. آن سال ها همچنين در مسائل کردستان حضور پيدا کرديم و در بحبحه بحث تجزيه طلبي کردها و مشکلاتي را که براي سپاهيان ما بوجود مي آوردند را در کردستان سپري کرديم. بيمارستان پاوه از ديگر جاهايي است که برايم بسيار آشناست و مجروحيني که بستري بودند به شهادت رساندند بعد از دفاع مقدس نيز به سراغ کارهايي رفتم که مهمترين بخش آن حفظ سنگرها و تفکرهاي شهداي دفاع مقدس در گلزار بهشت زهراي تهران بوده است.

قستمي از فعاليت هاي خود در خانه شهيد بهشت زهرا را شرح مي دهيد؟

مهمترين و ارزشمند ترين اثر اين نهاد،تصاوير نقاشي شده شهداي ۸ سال دفاع مقدس و شخصيت هاي انقلابي است که در بين سالهاي ۷۳ تا ۷۵ بيش از۲۰۰ طرح در تهران با كمترين هزينه و حتي در بعضي موارد به صورت صلواتي و يا با هزينه هاي شخصي ، کشيده شد. همچنين ضبط بيش از ۵۰۰۰ مصاحبه تصويري از خانواده شهدا و رزمندگان و جانبازان دفاع مقدس ، ضبط خاطرات و بيان سيره شهدا از زبان والدين و دوستان آنها يكي از غني ترين گنجينه هاي دفاع مقدس از ديگر برنامه هايي است که در طول مدت خدمت در خانه شهيد بهشت زهرا اجرا کرديم. نام گذاري خيابان هاي بزرگ تهران مانند اتوبان شهيد بابايي ، شهيد تندگويان ، شهيد بروجردي ، شهيد همت و شهيد زين الدين و ده ها مورد ديگر، برپايي موزه هاي مركزي شهدا واقع در تقاطع فرصت - طالقاني و موزه شهداي چيذر و خانه شهيد رجايي ، - نصب سنگ نوشته هايي از شهدا در پارك ها و خيابان ها در مناطق مختلف شهر تهران كه گزارش كامل آن با عكس و فيلم موجود است، پهن كردن سفره افطار در ماه مبارك رمضان در هر شب جمعه در كنار تربت پاك شهدا در سالن دعاي ندبه بهشت زهرا (س) براي بيش از ۳۰۰۰ نفر و برقراري ارتباط با مسلمانان كشورهاي خارجي و حتي اروپايي و آمريكايي براي نشر فرهنگ ايثار و شهادت ، در اين زمينه از ديگر فعاليت هاي خانه شهيد در طول دوران خدمتم بوده است.

به عنوان کسي که بيشتر دوران خدمت خود را در خانه شهيد بهشت زهرا (س) صرف کرده است، راجع به طرح ساماندهي گلزار شهدای بهشت زهرا (س) چه نظري داريد؟

به نظر من بزرگترين هنر دست اندرکاران و مسئولان اين امر اينست که اين فضا را براي آيندگان حفظ کنند. وگرنه تخريب مزار شهدا جز ويراني دستاورد ديگري نخواهد داشت.

با اين کاري که آقايان به نام ساماندهي شروع کرده اند، جز تخريب و نابودي هويت فرهنگي و تاريخي گلزار شهدا چير ديگري به دست نخواهد آمد.

ما معتقديم اگر بازسازي به معناي فضاي سبز و رستوران باشد بسيار موثر و مفيد خواهد بود اما با اين روندي که در حال انجام است، اعتقاد داريم که در برخي قطعه هاي بهشت زهرا، ۵۰ درصد تخريب انجام شده است.

مسئولان گمان مي کنند که بازسازي و تخريب بهشت زهرا را به پايان خواهند برد اما به جرات مي گويم که در تهران تا وقتي خانواده هاي شهدا رضايت خود را اعلام نکنند و از انجام اين طرح راضي نباشند هيچ حرکتي صورت نخواهد گرفت چرا که اين شهدا بازماندگان خانواده هايي هستند که آرامش و عزيزان خود را در ۸ سال دفاع مقدس از دست داده اند و بنابراين بدون خواست و رضايت آنها نمي توان کاري را انجام داد.

و من به عنوان کسي که سال هاست با خانواده هاي شهدا در تماس هستم معتقدم که بهتر است چيزي را که از شهدا باقي مانده است حفظ کنند و اگر قرار است چيزهايي به اين موارد اضافه کنند، موضوعاتي باشد که به خواست خانواده هاست.

اما ذکر اين نکته نيز در اينجا ضروري است که به نظر مي آيد حفظ آثار شهدا در الويت اول بنياد شهيد قرار ندارد زيرا پيشنهاد طرح ساماندهي با اين شکل و شمايل نه تنها مناسب به نظر نمي آيد بلکه اساسا کارشناسي نشده است و بايد پتانسيل زيادي براي انجام اين طرح در نظر گرفته شود.

نظر شما در خصوص اوضاع کنوني و برکناري از مديريت خانه شهيد بهشت زهرا(س) چيست؟

۳۱ سال است كه از مسئولين محترم شنيده ايم فلاني بچه خوبي است ، متعهد است ، جبهه رفته است ، خانواده شهيد است ، درس خوانده است ، مديريت مي كند اما به درد ما نمي خورد و اين جمله هميشه و همه جا پاسخي براي متعهدان و دلسوزان نظام است كه ما با آن كنار آمده ايم اما قسم خورده ايم كه يك لحظه نه مايوس مي شويم و نه عقب نشيني خواهيم كرد. مگر ما اسیر میز و ریاست بودیم و یا حقوق ناچیز بنیاد ما را آورده بود که حالا با یک تکه کاغذ برویم و مثل خیلیها دیگر پشتمان را هم نگاه نکنیم ،طی این سالها هم که بنیاد هیچ توجهی به گلزار نداشت و خوبست همه بدانند که اصلا بنیاد هم مارا به آنجا نفرستاد بلکه این ما بودیم که پای بنیاد شهید را پس از سالها به گلزار شهدا باز کردیم و به بنیاد یاد دادیم که موزه شهدا بسازد و تصویر شهدا را بکشد و مرکز فرهنگی تاسیس کند . ماشاالله آقایان آنقدر کار دارند که جایی برای شهید باقی نمانده . البته تاکید دارم برای من تغییری رخ نداده زیرا ما هر جا باشیم شهدا با ما هستند ولی به نظر می رسد برای بنیاد خیلی تغییرات بوقوع ٫پیوسته باشد که بزودی نتیجه آن معلوم خواهد شد .

صد هزار بار گفته ام که این مملکت را امام زمان (عج) نگهداشته و معنی اش این است که اگر بدست آقایان بود یک روزه فاتحه همه چیز خوانده می شد ، لذا بد نیست امروز و این روزها به بنیاد شهید یاد بدهیم که وقت فیلم برداری از خاطرات خانواده های شهدا و همرزمان آنها و جانبازان و رزمندگان است و تا باقیمانده این ذخائر ارزشمند هستند باید کاری کرد که فردا دیر است و ما امروز فقط این هدف را دنبال می کنیم ، برای هر شهید ، هر جانباز و هر رزمنده حداقل ده دقیقه فیلم .

دست از طلب ندارم تا کام من براید

یا تن رسد به جانان یا جان زتن براید

بگشای تربتم را بعد از وفات و بنگر

کز آتش درونم دود از کفن بر آید

به نظرتان ترويج فرهنگ ايثار و شهادت در ميان جوانان با چه رويکردي امکان پذير است؟

وظيفه تمامي کساني که در راه جبهه و جنگ فداکاري کرده اند اينست که بايد ميراث شهدا را حفظ کرده و به نسل جديد منتقل کنند.

در دوران خدمت خود در خانه شهيد بسياري از جوان ها را مي ديدم که مشتاقانه براي خدمت کردن در راه شهدا مي آمدند و فعاليت هاي فرهنگي زيادي انجام مي دادند. نيروهاي داوطلب در خانه شهيد همه جوان بودند و با پول خود از راه هاي خيلي دور مي اما باانگيزه مي آمدند.

يکي از طرح هايي که کاوش نام داشت به هزينه و وقت جوانان طراحي شد و به اجرا درآمد و جالب است بدانيد در اين طرح اثار بسيار مفيدي از شهداي ۸ سال دفاع مقدس به دست آورد و به ثبت برساند. تمامي اين فعاليت ها به دوش جوانان داوطلبي بود که براي دل خون به خانه شهيد آمده بودند و در آنجا فعاليت مي کردند.

و سخن آخر:

درآخر لازم مي دانم به عنوان يك سرباز كوچك و دلسوز نسل اول انقلاب به رياست محترم جمهور عرض كنم خواهشمنديم نسبت به حفظ نيروهاي ارزشي و متعهد و مقيد انقلاب اسلامي كه عمري براي حفظ ارزشهاي نظام زحمت كشيده اند سنجيده تر عمل نمايند تا شاهد این خسارتهای جبران ناپذیر نباشیم .